اینجا آسمون تنهاست ..... گوش کن .... صدای ناله ی ماهو می شنوی .... وقتی خستگی رو حتی  تو مویرگهای تنت حس می کنی  ، قدم زدن تو شب فقط حس تاول زدن کف پا رو برات زنده می کنه...... دیگه ستاره نمی خوام .....نمی خوام ستاره ........ هوس چیدن ستاره هم نمی کنم .... من که آسمونی نیستم !.......نگاه کن چشام هم همرنگ آسمون نیست .

می دونی مدتهاست "غ  ز ل " رو اینجوری می نویسم ......شوریدگی که شاخ و دم نداره ..... وقتی صدای خس خس ثانیه های از دست رفته رو می کنی تو گوش قاصدکها ..... راستی قاصدک .....

نه ..... .......

نمی خوام ...... از اولش هم بند زنی کار من نبود ....... می اندازمش بیرون ...... می خوامش چیکار  .......

هوا خیلی سرده ......  خیلی سرد ......  می دونی ...... گاهی وقتا سرما می زنه به استخوون و ......... هی .......... این روزگار چش سفید کولی نمی خواد ؟!!!

گاهی وقتا دلم می خواد این پنجرهه سنگ می شد ...... اونقدر سنگ که هیچ وقت صدای شکستن نده ....... گلوم چند وقته نفخ کرده !...... می خوام خاطره رو بریزم تو سالاد ..... چاشنی هم نمی خواد ............................شوری اشکا و تندی این روزا تکمیلش می کنه .

کاش یه کم صبر می کردم تو یه قوطی ....... نمی دونستم اگه اشک آسمونو خوردم یه روز اینجوری باید پسش بدم .....

تو کدوم  ثانیه ها جات گذاشتم که حالا ستاره ها  این طوری مسخره ام می کنن ؟ ......دیدی وقتی یه سنگ پرت می کنی طرفشون می یفتن پایین ؟ .................دیگه ستاره نمی خوام ...... دیگه ستاره نمی شم .....

امشب چشام تا تونست چکه کرد ..... مث ناودون همسایه تو اون شب وحشتناک بارونی ........... .

چه حس قشنگیه دیوونگی ....... قشنگتر از اشکایی که هر شب می ریزه رو دفتر تنهایی هام ....

       مي دانم كوله ام سنگين و دلم غمگين است، اما تو دلواپس نباش.....نيامدم كه بمانم ...