حس غریبی داره تو رگهام نفس می کشه .... حسی فراتر از اشک .... بدجوری آزارم می ده ....

دوباره من ... خود خودم .... دوباره همون بغض همیشگی ...... دوباره این انگشتا که دکمه های صفحه کلید و به نرمی لمس می کنه ..... و دوباره همون اشکا که سُر می خوره رو گونه هام .... اما ......  همه چیز متفاوت از همیشه است ....

نمی دونم تا کی  قراره رو این سفره ی اشک بشینم .... تا کی قراره خوابهام پر از کابوس باشه .... اما .......

امروز من همون دختر غروب تابستونم ....

گاهی وقتا کلمه ها مجبورت می کنن حرف بزنی .... گاهی وقتا همین انگشتا هیچ تمایلی واسه نوشتن نشون نمی دن ....! شدم مث این انگشتا .... روزام خط خطی  و ضربدری ..... خط خطی تر از همیشه .....

دلم به اندازه ی سالها گرفته .... دیگه هیچ حسی ندارم ... چقدراتاق سرده .... مث من مث خود خودم ! سقف رو سرم سنگینی می کنه ....

وقتی تموم رویاتوبه یه اتفاق  خاکستری ببازی .... تازه به تموم واقعیت میرسی .... حقیقت از همیشه حقیقی تر میشه ...

آسمونی که نبودم .... شاید زمینم سهم من نیست !!

دلم برای درخت اقاقیا تنگ شده .... واسه عصرونه های کودکی ... واسه هر چیزی که منو به خود خودم می رسونه .....

نمی دونم این بغض لعنتی کی می خواد بفهمه من تحملم خیلی کمتر از ایناس ، به خدا دووم نمی یارم .... و چشمام ..... دو تا رفیق همیشه نیمه راه ....

حتی اینام می خوان بگن خیلی بیشتر ازخودشون واسم خرج کردن ....!! .... آخه من که ....

اگه ..... من .... خدا....  لجبازی حروفو دوست ندارم !

خدایا ... تو دنیات جایی واسه یه دلخسته ی تنها پیدا می شه؟!!!!

می خوام برگردم به دنیای کودکی ..... اجازه می دی ؟!!

بازی با کلمات از اول هم کار من نبود .... سرودن سکوت شاید تا ابد، تنها سهم من از شاعری باشه.....

تقاص سختیه .....  

                    من کیستم، سربار زندگی .....من یک شب بی ستاره ام .....

پ.ن۱: شاید دیگه فاطمه سابق نباشم .... نمی خوام مث خیلی ها بلاگو تعطیل کنم اما اگه گفتن از غم هام اذیت تون می کنه می رم.

پ.ن۲:  ای رهگذر در کنار گورم  قدم آهسته گذار، اینجا قلبی آرام گرفت که تپش های دلش یک جهان عاطفه بود....

پ.ن۳:  غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد .......